People everywhere confuse what they read in newspapers with news.
A. J. Liebling
I’ve never read, I only look at the pictures
Andy Warhol
Sometimes found words are most pure, because they have
nothing to do with you.
[…]Some are found ready-made, some are dreams,
some come from newspapers.
I don’t stand in front of a blanc canvas, waiting for
inspiration
Ed
Ruscha
Kiedy
w roku 1955 amerykański dziennikarz A.
J. Liebling, związany przez ponad trzydzieści lat z redakcją magazynu „New
Yorker”, zauważył, „że ludzie na całym świecie frapują się, czytając newsy w
codziennej gazecie”, można już było przypuszczać, że ceną za możliwość
globalnego zainteresowania odbiorcy praktycznie każdą dowolną informacją stanie
się wprowadzenie społeczeństwa w stan coraz większej dezorientacji.
Przez
lata byliśmy więc jednocześnie uczulani (przez powracające w latach 70. i 80.
wizje[1] spisków
systemu) na możliwości nadużycia tekstów i obrazów, aż wykształciliśmy w sobie
społeczny oportunizm w stosunku do bezrefleksyjnego przyswajania języka mediów.
Pomimo dystansu, jaki żywimy wobec zewnętrznych systemów informacyjnych, sporej
nieufności, oraz nabytej umiejętności powierzchownej percepcji, w dalszym ciągu
nie umiemy hamować poruszenia, które dopada nas przy codziennej lekturze prasy.
I choć większość z zamieszczonych tam informacji nie ma realnie z nami nic
wspólnego, to sprawdzamy je z coraz większą częstotliwością, przyswajając i
używając następnie w codziennych rozmowach i opisach świata. Dzięki skrótowym,
kilkuwyrazowym określeniom (tzw. headlinom – nagłówkom newsa) możemy także
odnaleźć w cyfrowych przestrzeniach internetu interesujący nas algorytm
informacyjny; pozwalający realizować założone sobie cele – obojętnie czy jest
to kupno lodówki, naprawa samochodu czy też napisanie tego tekstu.
